فرارسیدن روز ولنتاین همیشه و شوربختانه علاوه
بر مهربانی و مهرورزی مرا یاد یک آخوند هم می اندازد. یاد "محمد علی زم"،
رییس اسبق حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی و در حقیقت دستگاه سرکوب هنرمندان
غیروابسته و برکشیدن هنرمندان جیره خوار واپس مانده.
او که در سالهای آخر ریاستش
کمی هم به فکر جوانان افتاده بود که مثلا نباید آنها را بیخود و بی جهت در خیابان
زد. در همان روزها عده ای زمزمه می کردند که ولنتاین روز ایرانی نیست و جایی در
فرهنگ ایران ندارد و می بایست روز سپندارمذگان را جشن بگیریم. محمد علی زم که خود را انقدر روشنفکر می دید که
نمی توانست استقبال جوانان از ولنتاین را ندیده بگیرد و آنقدر هم وطن پرست نبود که
به روزی ایرانی برای روز مهرورزی فکر کند، پیشنهادی اسلامی را در ذهن منور خود
پروراند و اعلام کرد. محمد علی زم اصرار داشت که می بایست شب زفاف فاطمه و علی
بعنوان روز عشق برگزیده شود تا هم جوانان روزی برای جشن داشته باشند و هم دستگاه
کثیف اسلامیزه و عربیزه کردن فرهنگ به منافع خود رسیده باشد.
محمد علی زم، رییس اسبق حوزه هنری
خوشبختانه نه مسئولان
واپس مانده اسلامگرا انقدر روشنفکر بودن که "جشن" آنهم به بهانه"
مهرورزی" را بپذیرند و نه مردم گوشی بدهکار یک آخوند داشتند و ماجرا به تاریخ
پیوست. اما همیشه برای من این سئوال باقی ماند که چگونه آدمی در آن سن و سال محمد
علی زم فرق عشق و مهرورزی با سکس کردن و پرده برداشتن بدوی عربی را نمی داند.
البته شاید هم می دانست و وظیفه او اسلامی و عربی کردن کشور بود و نه تشویق وطن
پرستی و ایران دوستی. شاید هم در ذهن آخوند جماعت که از شکم به بالا جایی را نمی
شناسد، سکس کردن و سپوختن والاترین عشق که هیچ، خود اصل عشق و حال است. البته خوب
که نگاه می کنیم می بینیم این شب سکس داشتن علی و فاطمه مهربانانه ترین حالت
پیشگامان اسلام بوده است و در هیچ کجای تاریخ اسلام نمی بینیم که مهربانانه نظر
کرد به زنان در رفتار پیامبر و امامانش وجود داشته باشد. البته امیدوارم خواننده
گرامی نگاه مردی 53 ساله (پیامبر اسلام) بر دختری 5- 6 ساله (عایشه) را از جمله نگاه مهرورزانه نداند، زیرا اگر چنین
باشد آن روز روز عشاق نبوده و روز جهانی بیماری پدوفیلی است.
اما در همین حال خبرهای جالبی هم از دیگر
کشورهای جهان می رسد. همین روزها در خبرها آمد که دولت ازبکستان بر آن است تا روز
ولنتاین را جشن اعلام نکرده و از این پس روز تولد "بابر" سر سلسله گورکانیان
هند را جشن بگیرد. شاید درست هم همین باشد
که هر کشوری بهانه ای درخور فرهنگ خود بیابد
و آن را به عنوان روز مهرورزی جشن بگیرد.
بابر سرسلسله گورکانیان هند
این جشن علی رغم اینکه در چند دهه اخیر از فرهنگ
های اروپایی به شرق آمده است در خود شرق پیشینه ای دیرپا و عمیق دارد. در چین
"جشم هفتها" ریشه ای اسطوره ای و افسانه ای دارد، در کره روز "
پپرو" را برای صدها سال جوانان و مهرورزان کره ای جشن می گرفته اند، ژاپنی ها
هم روزی همانند این در تاریخ و فرهنگ خود داشته اند. در مصر هم مصطفی امین نویسنده
مصری از سالها پیش روزی تاریخی دیگری را برای روز مهرورزی پیشنهاد کرد که بسیاری
از مردم مصر آن روز را جشن می گیرند.
در سایت ویکیپدیا می خوانیم:
"
برخی بر آنند که والنتین فراتر
از سنتی غربی است که پیش از این در بسیاری کشورهای جهان موجود بودهاست. در کشور چین،
روزی مشابه والنتین موجود است که تحت عنوان «شب هفتها» نامیده میشود. برابر با افسانهای
چینی، پسر گاوچران و دختر بافنده، در هفتمین روز هفتمین ماه از تقویم قمری در آسمان
با یکدیگر ملاقات کردند. آخرین «شب ِ هفتها» در ۳۰ اوت ۲۰۰۶ بود. روایتی دیگر از این
روز با اندکی تفاوت نسبت به چین، در ژاپن نیز موجود است که از آن به عنوان «تاناباتا»
یاد میگردد و برابر با هفتم ژوئیه تقویم خورشیدیست. در کشور مصر، روز عشق دیگری موجود
است که برابر با ۴ نوامبر هر سال است. در کره جنوبی، در ۱۱ دسامبر هرسال، روزی تحت
عنوان «روز پِپِرو» موجود است که در آن زوجهای جوان هدایایی به یکدیگر تقدیم میکنند.
در ایران باستان دو جشن از
جهاتی با والنتین مشابهت داشته است. یکی جشن مهرگان که در شانزدهم مهر ماه برگزار می
شده و در آن مردم به یکدیگر هدیه می داده اند و دیگر جشن اسفندگان یا سپندارمذگان بوده
که پنجم اسفند برگزار می شده و مردان به همسران خود هدیه داده و از آنها تجلیل می کرده
و بر تخت می نشانده اند.
خوشبختانه دیرگاهی است که که در ایران گروهی از
وطن پرستان بر برگزاری جشن سپندارمذگان به جای ولنتاین پافشاری می کنند. به امید
آنروز که چنین روزی در همه کشورهای پارسی زبان بعنوان روز مهرورزی جشن گرفته شود.
سیاوش ساروی
